Bugünde akşam oldu hava karardı,

Gök de şimşekler oluştu, yağmur bir başka yağıyordu.

Birden içimi  bir korku sardı, irkildim.

Rahmetli Babam birden karşıma çıkıverdi.

Bana gülümseyerek, ‘korkma oğlum rahmetten korkma’ dedi,

Sonra birden uçtu gitti melekler gibi,

Şimdi Babamı daha çok ÖZLÜYORUM.

Çocukları çok severdi, Büyükleri saygıyla selamlardı.

Çalışanı severdi, Ülkesine, halkına laf ettirmezdi.

Yaşlıları bağrına basar, yetim ve öksüzü hep kollardı.

Komşusu aç iken kendisi bir lokma almazdı,

Sabah okula giderken cebindeki iki liranın birini bana verirdi,

Şimdi Babamı daha çok ÖZLÜYORUM.

Evimizin direğiydi, vazgeçilmez lideriydi,

Azimliydi, iyiniyetli, sabırlı ve sakindi,

Sofrada hiçbir yemeği reddetmez, severdi,

Hastaydı ama o hastalığını belli etmezdi.

Çok mecbur kalmadıkca Doktora gitmezdi.

Şimdi Babamı daha çok ÖZLÜYORUM.

Anne Anne! Babam yokmu? Nerde kaldı gelmedi!

Gözlerimden akan yaşı,! hiç kimse silmedi’

Ben büyüdüm gençliğimi görüp muradına ermedi!

Geçti anam geçti artık ağlamanın zamanı!

Çok Bayramlar geldi geçti, Gözlerim Hep onu aradı.

Yarın Babalar günü, keşke onu bir kez kucaklayabilsem.

Boynuna sarılıp, yanaklarından öpebilsem,

Şimdi Babamı daha çok ÖZLÜYORUM.

                    Hasan Hüseyin DEMİRCAN